زهرا خورشیدی پاجی کارگردان پویانمایی، درباره تازهترین پروژه خود با عنوان «ارتفاع صفر» به خبرنگار ایرنا گفت: این انیمیشن تلاشی برای روایت انسان معاصر است؛ انسانی که گاهی بیشتر از دیوارهای بیرونی، در بند ترسها، عادتها و رؤیاهای ناتمام خود گرفتار شده است.
او درباره سوژه و جهان مفهومی این انیمیشن توضیح داد: ارتفاع صفر از دل یک تصویر ساده شکل گرفت؛ دختری کنار پنجرهای که باز نمیشود. برای من، این فیلم درباره زندانهای بیرونی نیست، بلکه درباره لحظهای است که انسان متوجه میشود شاید قفس فقط دیوارهای اطرافش نباشد، بلکه عادتها، ترسها و خیالهایی باشد که سالها در آنها زندگی کرده است.
خورشیدی پاچی افزود: در این فیلم تلاش کردم جهان بیرون را نه بهعنوان مکانی واقعی، بلکه بهعنوان امکانی ذهنی تصویر کنم. تشویقهای خیالی، موفقیتهای ذهنی و رؤیاهای دستنیافتنی، همگی لایههایی از جهانی هستند که شخصیت برای خودش ساخته؛ جهانی امن اما بیحرکت. قفس در این فیلم استعارهای از وضعیت انسانی است و پنجره، نقطه تماس با امکان تغییر.
کارگردان انیمیشن «نوف» ادامه داد: پایان فیلم عمداً قطعی نیست؛ نه آزادی مطلق را نشان میدهد و نه شکست کامل را. «ارتفاع صفر» برای من تأملی است بر فاصله میان دیدن و عمل کردن، میان رؤیا و حرکت، و لحظهای که انسان تصمیم میگیرد از تماشاگر زندگی بودن فاصله بگیرد. این اثر تلاش میکند مخاطب را به این سمت ببرد که تنها در رؤیاهایش زندگی نکند و برای تحقق آنها حرکت کند و خود را از هر نوع زندانی رها سازد.
کارگردان انیمیشن «آمی دتر» درباره وضعیت فعلی پروژه بیان کرد: انیمیت این پروژه بهتازگی آغاز شده و پلانهای ابتدایی در حال اجراست. بهزودی نیز طراحی و اجرای بکگراندها را شروع خواهیم کرد.
وی درباره چالشهای تولید این اثر گفت: یکی از مهمترین چالشهای پروژه، رنگآمیزی آن است. تلاش میکنم جنبه آرت اثر حفظ شود . عنصر متمایز این اثر با کارهای قبلیام، محتوا و تا حدودی تکنیک آن است. این پروژه نسبت به کارهای قبلیام داستان پیچیدهتری دارد و همین مسئله باعث شده تفاوت محسوسی با آثار گذشتهام پیدا کند.
کارگردان انیمیشن «متورم» درباره ظرفیت انیمیشن در بازنمایی مفاهیم جنگ و احساسات انسانی گفت: در انیمیشن میتوان با استفاده از نمادگرایی و سادهگرایی، که زبانی جهانی است، جهانی خلق کرد که بهجای بازسازی ظاهری جنگ، تجربه و احساس را درگیر کند و پلی میان واقعیتهای تلخ و قلب مخاطب بسازد.
این کارگردان افزود: از راههای متفاوتی میتوان به این هدف رسید؛ از طریق استعاره، رنگ، نور، طراحی صدا و سکوت، فضاسازی، فیزیک حرکت و فرم، و مهمتر از همه تأکید بر واکنش شخصیتها بهجای نمایش مستقیم عمل و خشونت. وقتی خشونت مستقیم حذف میشود، مخاطب ناچار است از شهود و تجربه درونی خود برای درک موقعیت استفاده کند.
خورشیدی درباره تأثیر انیمیشن در ترویج مفاهیم انسانی گفت: انیمیشن میتواند نقش قابلتوجهی در ترویج مفاهیم صلح و ارزشهای انسانی داشته باشد، چون زبانی جهانی و قابل فهم برای گروههای سنی و فرهنگی مختلف است. البته انیمیشن بهتنهایی جهان را تغییر نمیدهد، اما زمانی که این آثار بهدرستی دیده شوند و در آموزش و رسانه مورد استفاده قرار بگیرند، میتوانند به ابزاری مهم برای تقویت فرهنگ صلح و آگاهی اجتماعی تبدیل شوند.
وی ادامه داد: برای باورپذیر کردن یک انیمیشن جنگی برای مخاطبانی که تجربه مستقیم جنگ نداشتهاند، مهمترین نکته این است که اثر فقط درباره نبرد نباشد، بلکه درباره انسان باشد. شاید مخاطب جنگ را تجربه نکرده باشد، اما احساساتی مانند ترس، فقدان، دلتنگی و امید را درک میکند.
این کارگردان پویانمایی درباره تأثیر جنگ بر روند تولید آثار هنری توضیح داد: وقوع جنگ، محتوای آثار را به سمت امید، مقاومت، آوارگی و مسائل انسانی سوق میدهد. در عین حال بسیاری از هنرمندان دچار اضطراب و افت تمرکز میشوند و مشکلات اقتصادی و کمبود سرمایه نیز باعث میشود آثار به سمت طراحیهای مینیمالتر بروند. بهطور کلی روند تولید در شرایط جنگی کاهش پیدا میکند و با دشواریهای بیشتری همراه میشود.
حمیدرضا مزرعه خطیری و محمد مرادی نویسندگان، کوشا یوسفی انیماتور، هانی نظریان آهنگساز، رضا آخوندزاده تدوین، افکت و صداگذاری و سارا غلامی و محبوبه خسروانیان رنگآمیزی این پروژه را برعهده دارند.
پوستر توسط نگار بخشنده طراحی شده است.