به گزارش عصر چهارشنبه ایرنا از آکسیوس، مصائب و مشکلات شغلی جوانان در مشاغل دفتری و کارمندی(یقه‌سفید)، ممکن است ریشه در تحول عظیمی داشته باشد که در دوران همه‌گیری کرونا در شیوه کار آمریکایی‌ها رخ داد. هرگونه تاثیر ناشی از هوش مصنوعی نیز به این چالش که از پیش وجود داشته، اضافه می‌شود. پیامدهای این روند می‌تواند تا سال‌ها ادامه پیدا کند.
اقتصاددانان دانشکده اقتصاد دانشگاه لندن و همچنین موسسه فناوری الیسون وابسه به دانشگاه آکسفورد در مقاله‌ای نوشتند: استمرار کاهش مشاغل، کانال آموزش و شکل‌گیری نیروی کار باتجربه آینده را از درون تهی می‌کند.
«دورکاری» به بسیاری از کارکنان آزادی عمل بیشتری داده است تا محل زندگی و کار خود را انتخاب کنند.
با این حال، پژوهش‌های جدید نشان می‌دهد که کارفرمایان ممکن است از استخدام نیروهای کم‌تجربه اجتناب کنند، چرا که بر این باورند آموزش و پرورش آنها در محیط‌های دورکاری دشوارتر است. در نتیجه، آنها ترجیح می‌دهند تا نیروهای باتجربه را استخدام کنند.
اقتصاددانان فدرال رزرو نیویورک در مطالعه‌ای جدید نوشته‌اند که «کارفرمایان به احتمال زیاد تمایلی به استخدام فارغ‌التحصیلان تازه‌کار در تیم‌های پراکنده و دورکار ندارند، زیرا آموزش مهارت‌های مورد نیاز به آنها از راه دور دشوارتر است.»
مطابق آمار، نرخ بیکاری فارغ‌التحصیلان دانشگاهی زیر ۲۹ سال از سال ۲۰۲۲ تاکنون، از ۳.۱ درصد پیش از همه‌گیری کرونا به ۳.۷ درصد افزایش یافته؛ این در حالی است که بیکاری فارغ‌التحصیلان باتجربه‌تر اندکی کاهش پیدا کرده است.
این شکاف به طور عمده در مشاغلی متمرکز است که امکان انجام آنها از خانه و به اصطلاح به شکل «دورکار» وجود دارد. در این دسته مشاغل، نرخ بیکاری فارغ‌التحصیلان جوان نزدیک به یک واحد درصد افزایش یافته، در حالی که نرخ بیکاری کارکنان مسن‌تر در همان حرفه‌ها کاهش یافته است.
اقتصاددانان بر این باورند که زمان‌بندی آغاز این جهش بیکاری به قبل از توسعه سریع هوش مصنوعی بازمی‌گردد. آنها برآورد می‌کنند که دورکاری حدود ۶۴ درصد از رشد بیکاری جوانان پس از همه‌گیری کرونا را توضیح می‌دهد.
به گفته اقتصاددانان، این نتیجه حتی پس از در نظر گرفتن میزان مواجهه مشاغل مختلف با هوش مصنوعی نیز همچنان به قوت خود باقی مانده و معتبر است.
فدرال رزرو نیویورک به یک مزیت مهم اشاره می‌کند؛ کارکنان جوان از حضور فیزیکی در کنار همکاران باتجربه، از طریق بازخوردهای روزمره، یادگیری غیررسمی و راهنمایی حرفه‌ای، سود بیشتری می‌برند؛ مزایایی که بازتولید آنها در محیط‌های دورکاری بسیار دشوارتر است.
آیا مشکل واقعا هوش مصنوعی است؟
پژوهشگران انگلیسی می‌گویند «برخی مطالعات قبلی که یافته‌های آنها حاکی از آن بوده که هوش مصنوعی فرصت‌های شغلی سطح پایین و غیرتخصصی را کاهش داده است، احتمالا اثرات مخرب دورکاری را جمع‌آوری کرده بودند.»
مطالعه پژوهشگران انگلیسی با استناد به داده‌های استخدام در آمریکا و سه کشور دیگر نشان می‌دهد که با احتساب اثرات دورکاری، رابطه ظاهری میان میزان مواجهه با هوش مصنوعی و کاهش استخدام نیروهای تازه‌کار تا حد زیادی از بین می‌رود. با این حال، ماجرا برای کارگران فعال در مشاغل غیر دفتری تا حدی متفاوت است.
اقتصاددانان بانک «بی‌ان‌پی پاریبا» مستقر در پاریس، در یادداشتی نوشتند که بسیاری از جوانان آمریکایی در صنایعی مانند خرده‌فروشی، گردشگری، تفریحات و ساخت‌وساز مشغول به کار هستند؛ بخش‌هایی که بیش از هوش مصنوعی به رشد اقتصادی وابسته‌اند. در صورتی که اقتصاد همچنان مقاوم باقی بماند، این گروه احتمالا وضعیت بهتری خواهند داشت.
اقتصاددانان فدرال‌رزرو نیویورک نوشتند: هوش مصنوعیِ مولد و مولفه‌های دیگر ممکن است در آینده نقش پررنگ‌تری در تعیین الگوهای اشتغال جوانان ایفا کنند. با این حال، شواهد فعلی نشان می‌دهد که گسترش دورکاری سهم قابل‌توجهی در مشکلات اخیر فارغ‌التحصیلان جوان ایفا کرده است.
در سوی مقابل، برای کارکنان باتجربه شرایط متفاوت است؛ چرا که جایگزینی قضاوت حرفه‌ای، تجربه و تخصص آنها با هوش مصنوعی به مراتب دشوارتر است.
جمع‌بندی
پژوهشگران اینگونه استدلال می‌کنند که نخستین چالش بزرگ بازار کار برای جوانان «یقه سفید»، نه هوش مصنوعی، بلکه گذار گسترده به دورکاری در دوران همه‌گیری کووید-۱۹ بود. حالا این خطر وجود دارد که پیش از حل و فصل این مشکل، هوش مصنوعی به چالش جدیدی تبدیل شود.
پژوهشگران مستقر در انگلیس که در این گزارش به آنها اشاره شد، مقاله خود را تحت عنوان «نردبان شکسته» منتشر کرده‌اند. این عنوان برای توضیح و توصیف تضعیف شدید بازاری که زمانی نقطه ورود جوانان به مشاغل غیرتخصصی بود، بسیار قابل تامل به نظر می‌رسد.