به گزارش ایرنا، ساعت هنوز به سپیده‌دم نرسیده بود که مقابل فرودگاه بین‌المللی تیخوانا، گروهی از ایرانیان و شهروندان مکزیکی با پرچم‌های ایران و فلسطین گرد هم آمدند؛ مردمی که ساعت‌ها انتظار کشیده بودند تا نخستین لحظات ورود ملی‌پوشان فوتبال ایران به مکزیک را از نزدیک ببینند.
با نزدیک شدن به زمان ورود تیم ملی، هیجان در چهره حاضران موج می‌زد. برخی تلفن‌های همراه خود را آماده ثبت این لحظه تاریخی کرده بودند، برخی پرچم‌های ایران را در دست داشتند و عده‌ای دیگر با پرچم فلسطین در کنار هواداران ایرانی ایستاده بودند تا حمایت خود را نشان دهند.

برای بسیاری از حاضران، این تنها استقبال از یک تیم فوتبال نبود؛ دیداری بود با بخشی از هویت و خاطراتشان. برخی از ایرانیان مقیم منطقه روزها در جست‌وجوی پرچم ایران و پیراهن تیم ملی بودند و سرانجام توانسته بودند با همکاری سفارت جمهوری اسلامی ایران، پرچم و اقلام مورد نیاز خود را تهیه کنند تا در این مراسم حضور یابند.
لحظه ورود اتوبوس تیم ملی، فضای فرودگاه را دگرگون کرد. پرچم‌ها به اهتزاز در آمد، فریادهای تشویق بلند شد و بسیاری تلاش می‌کردند نگاه یا لبخندی از بازیکنان بگیرند. در میان جمعیت، اشک شوق نیز دیده می‌شد؛ اشکی که از دلتنگی برای وطن و غرورِ دیدن نام ایران در آستانه جام جهانی ۲۰۲۶ سرچشمه می‌گرفت.
یکی از بانوان ایرانی حاضر در این مراسم که از ساعت‌ها قبل برای استقبال در فرودگاه حضور یافته بود، در توصیف حال و هوای آن لحظات می‌گوید: عالی بود، واقعاً حال و هوایش محشر بود. حس خاصی داشتیم. برای چند دقیقه واقعاً احساس کردم در کشور خودم هستم. با تمام وجودم تلاش می‌کردم این حس خوب را به بازیکنان منتقل کنم. لحظه‌شماری می‌کردیم که بچه‌ها برسند.
او ادامه می‌دهد: تعداد ایرانی‌ها خیلی زیاد نبود؛ شاید بیشتر از ده نفر نبودیم، اما مکزیکی‌ها فوق‌العاده بودند. حدود صد نفر آمده بودند. خیلی از آنها به واسطه دوستی یا پیوند خانوادگی با ایرانی‌ها آمده بودند. حتی برادر من که همسر و مادرِ همسرش مکزیکی هستند، در میان جمعیت حضور داشتند. این استقبال فقط متعلق به ایرانی‌ها نبود؛ مردم مکزیک هم با شور و اشتیاق کنار ما ایستاده بودند.

در میان تدابیر امنیتی، بازیکنان و اعضای کادر فنی پس از خروج از فرودگاه سوار اتوبوس تیم شدند و به محل اقامت خود رفتند؛ اما تصویری که در ذهن حاضران ماند، فراتر از یک ورود رسمی بود.
در آن بامداد، تیخوانا تنها میزبان یک تیم فوتبال نبود؛ میزبان نام ایران بود. نامی که هزاران کیلومتر دورتر از خانه، توانسته بود ایرانیان و مکزیکی‌ها را در کنار یکدیگر گرد آورد؛ زیر پرچم‌هایی که در تاریکی سحر به اهتزاز درآمده بودند و در میان اشک‌ها، لبخندها و فریادهای تشویق، نوید روزهای پرشور جام جهانی ۲۰۲۶ را می‌دادند.