به گزارش ایرنا، علی عزتی، رئیس انجمن هنرمندان خودآموخته ایران در یادداشتی به مناسبت سال روز تولد هانیبال الخاص نوشته است: به دعوت اینجانب از استاد هانیبال الخاص در نخستین همایش و جشنواره انجمن هنرمندان خودآموخته ایران که حضور ارجمندش نقطه عطف عزیمتی ماندگارشد برای اعتلای انجمن تا در بافتاری نوین به جانب کمال آنهم به عالی ترین وجه ممکن، نائل گردد.
مانا یاد الخاص، نقاشی را از خردسالی شروع کرد و برای مجلات فکاهی مانند توفیق کاریکاتور می‌کشید. بعدها به‌ کلاس جعفر پتگر رفت تا نقاشی را جدی‌تر دنبال کند. در همین کلاس‌ها، به پرتره تمایل نشان داد ولی در طول این سال‌ها به‌عنوان نقاشی فیگوراتیو شناخته شد که تصویر انسان، چهره انسان و اندام انسان دلمشغولی‌اش بود.
او با جلال‌ آل‌احمد، غلامحسین ساعدی، نادر نادرپور، سیروس طاهباز، جمال میرصادقی، محمد قاضی، رضا براهنی و محمود اعتمادزاده دوستی و معاشرت داشت. علاوه بر هنر نقاشی که دلمشغولی اصلی‌اش بود، به‌شعر هم عشق می‌ورزید و اشعاری از نیمایوشیج، ایرج‌میرزا، میرزاده عشقی، پروین اعتصامی و غزل‌های حافظ را با حفظ وزن و قافیه و معنی به‌زبان آشوری برگرداند.
وی از نقاشان نوگرای معاصر ایران بود که بیش از ۳۵ سال از زندگی را در آموزش سپری کرد اما همواره نقاشی بر کارهای دیگرش سایه افکنده بود. در هنرستان پسران، دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران، دانشکده مانتی سلو ایالت ایلینوی آمریکا و دانشگاه آزاد تدریس کرد، اما به‌گفته خودش نه حقوق بازنشستگی می‌گرفت و نه بیمه پزشکی داشت.
آثار این نقاش نوگرای معاصر در بیشتر از یکصد نمایشگاه انفرادی و بیش از دویست نمایشگاه گروهی در ایران و اروپا و آمریکا و کانادا به نمایش در آمد. او چهار کتاب آموزش هنر تالیف کرد و برای ۱۰ها کتاب، طرح روی جلد کشید. وی عضو دوره‌های مختلف دوسالانه نقاشی معاصر ایران در دهه ۳۰ و ۴۰ بود و مدت دوسال گالری" گیل گمش" را که از اولین گالری های معاصر ایران بود، اداره کرد.
بی تردید، استاد هانیبال الخاص، آن آموزگار مهین مایه و برین پایه و بسیاری دیگر از فرهیختگان مهین میهن ایران زمین همچون او شروع آغازی تاریخ‌مند برای ادامه مسیر ما بودندکه مفهوم دیگری از برهان عشق به انسان را به معنای زیباشناختی آن، نقش خاطره زدند.