به گزارش روز دوشنبه ایرنا، روز نهم اسفند سال ۱۴۰۴ و در نخستین ساعات تجاوز آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران، مدرسه شجره طیبه میناب سه بار و با فاصله، هدف موشک ارتش تروریستی امریکایی قرار گرفت در این فاجعه، ۱۶۸ کودک دختر و پسر دانش‌آموز و تعدادی از معلمان و کارکنان مدرسه و والدین دانش‌آموزان مینابی جان خود را از دست دادند.
بلدم شعر بگویم، بلدم قصه بخوانم / بلدم خستگی‌ات را به سلامی بتکانم
بلدم لانه بسازم، ببرم پیش کبوتر / بلدم شاخه گلی را بدهم هدیه به مادر
بلدم پاک و مرتب، بزنم شانه به مویم / بلدم آینه باشم، بلدم راست بگویم
بلدم روی لب تو، گل لبخند بکارم / بلدم مردم دنیا، همه را دوست بدارم
این شعری است که از افشین علا در کتاب سال دوم ابتدایی آمده، شعری که شاید بسیاری از کودکان نسل جدید آن را از حفظ باشند اما گاهی یک شعر شیرین ، خاطره‌ای پر از اندوه را یادآوری می‌کند، خاطره دانش‌آموزی که صبح نهم دی ماه، هدف موشک دشمن شد.
علا با دیدن شعرخوانی یکی از این دانش‌آموزان نوشت:
«سال‌هاست که بسیاری از بچه‌های دوم ابتدایی شعر مرا که در کتاب درسی‌شان چاپ شده برایم می‌خوانند یا فیلم شعرخوانی‌شان را می‌فرستند. بدیهی است که به عنوان شاعر کودک، از این اتفاق قشنگ به وجد می‌آیم اما امروز که مشابه یکی از آن فیلم‌ها به دستم رسید، جگرم آتش گرفت!
چراکه این بار شعرم را پسر دلبندی خوانده که به دست جانی کودک‌خوار اپستین شهید شده است «شهید علی‌اصغر فروزان‌فر از میناب»
نمی‌دانم در برابر این معصومیت و مظلومیت، در برابر وحشی‌گری و سفاکی بیمار پدوفیلی چون ترامپ، و در برابر عظمت داغی که بر دل خانواده‌ جگرسوخته‌ علی‌اصغر نشسته است چه بگویم؟
تازه این تمام ماجرا نیست! شنیدم که این طفل معصوم دو بار تشییع شده است! یک بار نیمی از بدن کوچکش را پیدا کردند و به خاک سپردند و بعد از چهل روز، نیمه‌ دیگر پیکر پاره پاره‌اش را یافتند و تشییع کردند، از جمله چشم و ابروی قشنگش را...
وای بر من...
خدایا تو شاهد باش که این ملت نجیب و ریشه‌دار، این کودکان بی‌گناه و دلبند و مردم عزیز میناب به جرم ایرانی و مسلمان بودن، چه‌ها که ندیدند و چه‌ها که نکشیدند...
خدایا آتش عذابت را بر سر شیاطین جانی و کودک‌کش آمریکایی اسرائیلی نازل کن...
خدایا داد علی‌اصغرهای مظلوم ما را از یزید زمان بستان و با پیروزی نهایی ملت ایران، آبی بر آتش دل‌ خانواده‌های داغدیده بریز...
علی‌اصغر عزیزم! کاش من هم پیش تو بودم.
سلام مرا به همکلاسی‌های شهیدت در بهشت برسان و شعرم را برای خدا بخوان...»