به گزارش ایرنا از اندیشکده آسیاتایمز، پیونگ یانگ و مسکو در ژوئن ۲۰۲۴ یک پیمان دفاعی متقابل امضا کردند و ظرف چند ماه، تا ۱۵ هزار نیروی کره شمالی در روسیه مستقر شدند. که ترکیبی از کارگران ساختمانی، پرسنل لجستیک، اپراتورهای موشکی، مهندسان و پیاده نظام بود و یک هزار و ۵۰۰ نیروی ویژه در میان این گروه اعزامی بود.
کره شمالی از همکاری خود با روسیه سود زیادی برده است، تاکنون، نیروهای این کشور در مرزهای شناخته‌شده بین‌المللی اوکراین نجنگیده‌اند اما سربازان کره شمالی در عملیات زمینی در منطقه کورسک روسیه، جایی که اوکراین در سال ۲۰۲۴ به آن حمله کرد، تجربه میدانی کسب کرده‌اند و موشک‌های کره شمالی نیز به سمت اوکراین شلیک شده‌اند و پیونگ یانگ فناوری نظامی جدیدی از روسیه دریافت کرده است.
شاید مهم‌تر از همه، این همکاری برای کره شمالی یک مزیت مالی به همراه داشته است پس از سال‌ها رشد منفی تولید ناخالص داخلی، اقتصاد کره شمالی در سال ۲۰۲۵، ۳.۵ درصد رشد کرد.
فراتر از پرداخت مستقیم برای حمایت نظامی که به روسیه ارائه می‌دهد، همکاری بین دو کشور، سوخت، غذا و کمک‌های فنی را برای کره شمالی فراهم می‌کند و همچنین بازپرداخت بدهی‌ها را به تعویق می‌اندازد.
همکاری دو کشور چرخه‌ مشخصی را ایجاد کرده است که در آن کره شمالی مهمات و نیروی انسانی را برای استفاده در جنگ برای روسیه تأمین می‌کند، مسکو در عوض از کره شمالی با منابع و فناوری حمایت می‌کند و پیونگ یانگ از اینها برای بهبود جایگاه خود در برابر کره جنوبی استفاده می‌کند.
نگرانی کره جنوبی
برای کره جنوبی، نگرانی اصلی این است که سربازان کره شمالی ممکن است در روسیه تجربه های زیادی کشب کنند ارتش کره شمالی از زمان جنگ کره در اوایل دهه ۱۹۵۰ در هیچ درگیری متعارف بزرگی شرکت نکرده است. اما اکنون به طور مستقیم درگیر یک جنگ مدرن است.
سربازان کره شمالی نه تنها در نبرد مستقیم، بلکه در نظارت پهپادی، جنگ الکترونیکی و حملات توپخانه‌ای دقیق نیز مشارکت داشته‌اند و پیونگ یانگ اکنون قادر است فناوری تسلیحاتی خود را تجزیه و تحلیل کند و اثربخشی آن را در یک درگیری واقعی و نه در یک محیط آزمایشی ارزیابی کند.
از کی‌یف و دیگر پایتخت‌های متحد اوکراین، درخواست‌هایی از سئول برای افزایش دخالت در درگیری اوکراین شده است، اما هم در میان شهروندان کره جنوبی و هم در میان طبقه سیاسی، مخالفت‌هایی با ارائه حمایت نظامی مستقیم وجود دارد.
این موضع از سال ۲۰۲۵ توسط لی جائه میونگ، رئیس جمهور کره جنوبی، به روشنی بیان شده است، لی به جای درگیر شدن در جنگی دوردست در اروپا، سیاست خارجی خود را بر شبه جزیره کره متمرکز کرده است و در ۱۵ اوت جاری نیز خواستار مذاکره با کره شمالی برای دنبال کردن همزیستی مسالمت آمیز شد.
با این حال، کره جنوبی همزمان در تلاش است تا آمادگی خود را در برابر تهدیدهای نوظهور کره شمالی تقویت کند رزمایش‌های سالانه «سپر آزادی اولچی» که کره جنوبی با ارتش آمریکا انجام می‌دهد، تمرکز خود را تغییر داده است.
اما نگرانی اصلی در اینجا رابطه کره جنوبی با شریک امنیتی تاریخی خود، یعنی ایالات متحده، است همانطور که سئول در جنگ روسیه در اوکراین درگیر نخواهد شد، به همان اندازه تمایلی به پیوستن به جنگ ایالات متحده علیه ایران نداشته است و همانطور که در مورد سایر متحدان ایالات متحده در اروپا نیز صادق است، ممکن است با عواقبی برای این امر روبرو شود.
دونالد ترامپ در ۱۶ اوت در یک پست در شبکه‌های اجتماعی اعلام کرد که ایالات متحده رزمایش‌های نظامی مشترک خود با کره جنوبی را «به میزان قابل توجهی کاهش خواهد داد». او دلیل این اقدام را امتناع کره جنوبی از پیوستن به جنگ ایران و همچنین رابطه شخصی «بسیار خوب» خود با کیم جونگ اون، رهبر کره شمالی، عنوان کرد.
در همین حال، ایالات متحده در طول جنگ با ایران از مقادیر قابل توجهی مهمات استفاده کرده است، گزارش‌های اوایل ماه اوت حاکی از آن بود که این کشور «تقریباً از تمام» موشک‌های تهاجمی دقیق خود استفاده کرده است.
در سال ۲۰۲۶، همزمان با اینکه ایالات متحده ذخایر موشکی خود در ایران را به پایان رساند، واشنگتن و سئول در مورد احتمال انتقال برخی از سامانه‌های موشکی دفاعی پاتریوت ایالات متحده مستقر در کره به غرب آسیا گفتگو کردند.
با تقویت کره شمالی، سئول متوجه می‌شود که دیگر نمی‌تواند سیاست امنیتی خود را بر اساس این فرض بنا کند که در صورت درگیری با کره شمالی، سلاح‌های آمریکایی در دسترس خواهند بود.
و اینکه آیا اعزام ۵۰ هزار نیروی اضافی کره شمالی به روسیه محقق می‌شوند یا خیر، هنوز مشخص نیست، اما هشدار گسترده‌تر برای سئول واقعی است و این کشور باید برای یک کره شمالی قوی‌تر در جهانی که حتی بزرگترین زرادخانه‌های نظامی همیشه برای دستیابی به اهداف سیاسی کافی نیستند، آماده شود.