به گزارش ایرنا، نشریه آبزرور با اختصاص صفحه نخست خود به معضل بی‌خانمانی در انگلیس نوشت که شمار افراد گرفتار در خیابان‌ها به بالاترین سطح رسیده و وعده اندی برنهام نخست‌وزیر برای انتقال خیابان‌خواب‌ها به سرپناه تا کریسمس، با موانع مالی و ساختاری جدی مواجه است.
تازه‌ترین آمار رسمی وزارت مسکن، جوامع و دولت محلی انگلیس نشان می‌دهد که در یک شب پاییز ۲۰۲۵ دست‌کم چهار هزار و ۷۹۳ نفر در خیابان‌های انگلستان خوابیده‌اند. این بالاترین رقم از آغاز اجرای این سرشماری در سال ۲۰۱۰ و چهارمین افزایش سالانه متوالی به شمار می‌رود.
بر اساس داده‌های آماری، شمار ثبت‌شده خیابان‌خواب‌ها نسبت به سال قبل سه درصد و در مقایسه با سال ۲۰۱۰ حدود ۱۷۱ درصد افزایش یافته است.
منطقه شمال‌غرب انگلستان با رشد ۲۰ درصدی بیشترین افزایش عددی را ثبت کرد و لندن و جنوب‌شرق در مجموع ۴۳ درصد خیابان‌خواب‌های شناسایی‌شده را در خود جای داده‌اند.
این آمار تنها افرادی را شامل می‌شود که در یک شب مشخص در خیابان، ورودی ساختمان‌ها، ایستگاه‌ها یا مکان‌های عمومی مشاهده شده‌اند و کل جمعیت بی‌خانمان را دربر نمی‌گیرد.
دولت انگلیس می‌گوید عواملی مانند وضعیت آب‌وهوا، ظرفیت پناهگاه‌ها و محل انتخاب‌شده برای شمارش بر نتیجه اثر می‌گذارد و به‌ویژه زنان بی‌خانمان به دلیل تلاش برای پنهان‌ماندن از خطر خشونت و تعرض، کمتر در این آمار دیده می‌شوند.
طبق آمارها، هفت هزار و ۵۴۱ نفر تنها در ماه مارس (اسفند/ فروردین) ۲۰۲۶ خیابان‌خوابی را تجربه کرده‌اند که بیش از دو برابر شمار ثبت‌شده در یک شب است.
از این تعداد سه هزار و ۴۵ نفر، معادل ۴۰ درصد، خیابان‌خواب‌های بلندمدت بودند که شمار آن‌ها نسبت به مارس سال قبل ۹ درصد افزایش یافته و به بالاترین سطح ثبت‌شده برای این مقطع سال رسیده است.
فقط ۱۶ درصد افراد شناسایی‌شده طی همان ماه به اقامتگاه منتقل شدند، ۱۳ درصد پس از تجربه اسکان دوباره به خیابان بازگشتند و ۹ درصد نیز به‌تازگی از زندان، بیمارستان یا اقامتگاه پناهجویان خارج شده بودند.
خیابان‌خوابی تنها بخش قابل مشاهده بحران مسکن در انگلیس است. آمار رسمی منتشر شده نشان می‌دهد تا پایان مارس ۲۰۲۶، شمار خانوارهای مستقر در اقامتگاه‌های موقت به رکورد ۱۳۵ هزار و ۵۸۰ خانوار رسیده است.
از این مجموعه ۸۶ هزار و ۴۶۰ خانوار دارای فرزند بودند. همچنین هزار و ۹۰۰ خانواده در مسافرخانه و اقامتگاه‌های موسوم به «بد اند برکفست» زندگی می‌کردند که اقامت هزار خانوار از آن‌ها از سقف قانونی شش هفته فراتر رفته بود.
مؤسسه خیریه شلتر با تلفیق داده‌های رسمی و اطلاعات شوراهای محلی برآورد کرده است که در سال ۲۰۲۵ دست‌کم ۳۸۲ هزار و ۶۱۸ نفر از جمله بیش از ۱۷۵ هزار کودک، در انگلستان بی‌خانمان بوده‌اند.
این رقم معادل یک نفر از هر ۱۵۳ نفر جمعیت است و نسبت به سال قبل هشت درصد افزایش نشان می‌دهد.
بخش عمده این جمعیت در خیابان دیده نمی‌شود و در مسافرخانه‌ها، خوابگاه‌ها یا خانه‌های دوستان و بستگان زندگی می‌کنند. شلتر از این وضعیت با عنوان «بی‌خانمانی پنهان» یاد می‌کند که گستردگی آن در آمار روزانه خیابان‌ها بازتاب نمی‌یابد.
اما بحران در لندن، بعنوان یکی از ثروتمندترین پایتخت‌های جهان و مرکز مالی انگلیس، شکاف عمیق میان ثروت و فقر فزاینده در این شهر را آشکار کرده است.
سامانه تخصصی «چین» که رفت‌وآمد خیابان‌خواب‌ها در پایتخت را ثبت می‌کند، در سال مالی ۲۰۲۵ تا ۲۰۲۶ نام ۱۲ هزار و ۹۳۸ نفر را در خیابان‌های لندن ثبت کرده است.
این رقم نسبت به سال قبل دو درصد کاهش یافته، اما همچنان ۶۰ درصد بیشتر از یک دهه پیش است.
از میان افراد شناسایی‌شده، بیش از هشت هزار نفر برای نخستین‌بار خیابان‌خوابی را تجربه کردند و فقط ۳۸ درصد با کمک گروه‌های امدادی به اقامتگاه منتقل شدند.
وزارت کار و بازنشستگی انگلیس در آخرین گزارش خود اعلام کرده است که پس از محاسبه هزینه مسکن، ۲۰ درصد جمعیت کشور در گروه کم‌درآمد نسبی قرار دارند. این نسبت در میان کودکان به ۲۷ درصد می‌رسد و یک میلیون و ۹۰۰ هزار کودک در شرایط فقر عمیق مادی زندگی می‌کنند.
افزایش اجاره‌بها یکی از مهم‌ترین عوامل گسترش این معضل است. اداره آمار ملی انگلیس اعلام کرده است که متوسط اجاره ماهانه در منطقه انگلستان طی ژوئیه (تیر/ مرداد) ۲۰۲۶ به هزار و ۴۵۱ پوند رسیده که ۳.۸ درصد بیشتر از سال قبل است.
پژوهش مشترک مؤسسه کرایسیس، مرکز مشاوره شهروندان و شرکت زوپلا نشان می‌دهد که از هر صد خانه عرضه‌شده در بازار اجاره، مبلغ کمک‌هزینه مسکن تنها برای کمتر از دو خانه کافی است. این وضعیت در لندن وخیم‌تر است و دریافت‌کنندگان این کمک‌هزینه از میان هر صد خانه، عملاً فقط توان اجاره حدود یک خانه را دارند.
حتی برای اجاره خانه‌های دوخوابه در ارزان‌ترین بخش بازار، کمک‌هزینه مسکن دولت به‌طور متوسط ماهانه ۴۰۳ پوند کمتر از مبلغ اجاره است. در نتیجه، نزدیک به نیمی از مستأجران خصوصی دریافت‌کننده کمک‌های رفاهی دولت گفته‌اند برای جبران این کسری ناچار شده‌اند از هزینه غذا، انرژی یا حمل‌ونقل خود بکاهند.
دولت مبلغ کمک‌هزینه اجاره خانوارهای کم‌درآمد را آخرین‌بار در آوریل ۲۰۲۴ و بر پایه نرخ‌های ثبت‌شده میان اکتبر ۲۰۲۲ تا سپتامبر ۲۰۲۳ تعیین کرد و پس از آن دو بار از افزایش آن خودداری کرد.
به نوشته آبزرور، اجاره‌بهای بخش خصوصی از میانه دوره مبنای محاسبه تاکنون حدود ۲۲ درصد افزایش یافته است، اما دولت همچنان کمک‌هزینه را بر اساس قیمت‌های چند سال قبل پرداخت می‌کند.
کمبود مسکن اجتماعی، یعنی خانه‌هایی با اجاره حمایتی که شوراها و مؤسسات مسکن در اختیار خانوارهای کم‌درآمد قرار می‌دهند، فشار بر این قشر را تشدید کرده است.
بیش از ۱.۳ میلیون خانوار در فهرست انتظار قرار دارند، اما طبق آمار رسمی دولت در سال مالی ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۵ فقط ۱۲ هزار و ۱۹۸ واحد جدید عرضه شد. به این ترتیب، به‌ازای هر خانه تازه، حدود ۱۱۰ خانوار متقاضی وجود دارد.
دولت برنهام در واکنش به این وضعیت از یک بسته ۴۴۲ میلیون پوندی برای تأمین اقامتگاه اضطراری، خدمات درمانی و حمایت‌های اجتماعی رونمایی کرده است. از این مبلغ، ۳۴۰ میلیون پوند پیش‌تر در ماه ژوئیه اعلام شده بود و بخش تازه اختصاص‌یافته ۱۰۲ میلیون پوند است.
بر اساس اعلام دولت قرار است طی سه سال بیش از هزار خانه پایدار برای خیابان‌خواب‌های بلندمدت فراهم شود و شوراها، شهرداری‌ها و مؤسسات خیریه برای انتقال افراد از خیابان‌ها تا کریسمس همکاری کنند.
با این حال، دولت برای کاهش خیابان‌خوابی تا پایان سال هدف عددی مشخصی تعیین نکرده و قصد ندارد شوراهای محلی را از طریق قانون به تأمین اقامتگاه برای تمام متقاضیان ملزم کند.
مقام‌های دولتی نیز پذیرفته‌اند که ممکن است تعدادی از بی‌خانمان‌ها در کریسمس همچنان در خیابان باقی بمانند.
اندی برنهام پیش‌تر در مقام شهردار منچستر وعده داده بود خیابان‌خوابی را تا سال ۲۰۲۰ از میان بردارد. شمار خیابان‌خواب‌ها در این منطقه از ۲۶۸ نفر به ۸۹ نفر در سال ۲۰۲۱ کاهش یافت، اما طی چهار سال بعد دوباره افزایش یافت و اکنون به حدود ۲۰۰ نفر رسیده است.
برآیند این آمارها نشان می‌دهد وعده دولت برای فراهم‌کردن سرپناه تا پایان سال، هرچند ممکن است شماری از بی‌خانمان‌ها را به‌طور موقت از سرمای خیابان نجات دهد، هنوز پاسخی روشن برای عوامل اصلی بحران ارائه نمی‌کند.
عدم افزایش کمک‌هزینه مسکن، اجاره‌های فزاینده، فرسایش خدمات حمایتی و کمبود شدید خانه‌های اجتماعی همچنان افراد تازه‌ای را به سوی خیابان و اقامتگاه‌های موقت سوق می‌دهد.
از این رو، موفقیت طرح دولت انگلیس را نمی‌توان با شمار تخت‌های فراهم‌شده در شب کریسمس سنجید. آزمون اصلی زمانی فرا می‌رسد که مشخص شود چند نفر پس از پایان زمستان همچنان از مسکن پایدار برخوردارند و آیا دولت ششمین اقتصاد بزرگ جهان حاضر است برای مهار ریشه‌های فقر و بی‌خانمانی، از وعده‌های مقطعی و نمایش‌های تبلیغاتی فراتر رود و طبق مطالبه افکار عمومی بودجه کشور را به جای هزینه‌های نظامی صرف رفاه کند؟