به گزارش روز یکشنبه ایرنا، جواد مجابی شاعر، نویسنده، منتقد ادبی و هنرهای تجسمی، نقاش، طنزپرداز و روزنامهنگار ایرانی شنبه ۱۴ شهریور پس از یک دوره بیماری درگذشت
آیدین مهدیزاده، مدیرکل هنرهای تجسمی در پیامی درگذشت «جواد مجابی»، نویسنده، نقاش، شاعر، منتقد و پژوهشگر پیشکسوت و از چهرههای اثرگذار فرهنگ و هنر معاصر ایران را تسلیت گفت و یاد و نام این هنرمند را بخشی ماندگار از تاریخ فرهنگی و هنری کشور دانست.
مدیرکل هنرهای تجسمی، با ابراز تأسف و تأثر از درگذشت این هنرمند و اندیشمند پیشکسوت، فقدان او را ضایعهای برای جامعه فرهنگی و هنری کشور دانست و گفت: یاد و نام جواد مجابی، با سالها فعالیت و حضور مؤثر در عرصه فرهنگ و هنر، بخشی از حافظه فرهنگی و هنری معاصر ایران است.
مدیرکل هنرهای تجسمی درگذشت این هنرمند را به جامعه هنرهای تجسمی و ادبی ایران، هنرمندان، نویسندگان، اهالی فرهنگ و هنر، دوستداران آثار او و خانواده آن مرحوم تسلیت گفت و برای آن فقید، آرامش و برای بازماندگان صبر و شکیبایی مسئلت کرد.
هادی حیدری، طراح و کارتونیست نیز طرحی به یادبود جواد مجابی کشید.
او با انتشار این تصویر نوشت: یاد جواد مجابی، شاعر، نویسنده، منتقد ادبی و هنری، طنزپرداز و روزنامهنگار، که امروز در هشتاد و هفت سالگی درگذشت.
مجابی، بزرگمرد ادبیات و هنر ایران
علیرضا زرگر بنیانگذار و اعضای هیاتهای داوری جایزه مهرگان ادب و علم این سوگ بزرگ را به خانم ناستین مجابی همسر و همراه زندگی او و اهالی ادب و هنر ایران تسلیت گفت.
دبیرخانه جایزه مهرگان با احترام به یاد و خاطره این بزرگمرد ادبیات و هنر ایران، بخشی از سخنان زندهیاد مجابی در مراسم نهایی اهدای جوایز مهرگان ادب در آبان ماه ۱۴۰۲ در خانه اندیشمندان علوم انسانی را منتشر کرد.
سخنان او درباره جوایز ادبی، نگاه دوباره به ادبیات نسل نو و آینده ایران شنیدنی است.
بخشی از سخنان جواد مجابی، در مراسم نهایی اهدای جوایز مهرگان ادب، خانه اندیشمندان علوم انسانی، یازدهم آبانماه ۱۴۰۲ در ادامه آمده است:
«به گمان من جایزه ادبی شروعش خیلی آسان است ولی ادامهاش همواره با مشکلات زیاد همراه بوده و بسیاری جایزههای ادبی خوب داشتیم که در نیمه راه از کار بازماندند. خوشحالم که جایزه ادبی مهرگان توانسته دوام بیاورد و خدمت خودش را به ادبیات، علم و محیط زیست ادامه دهد.
من میخواستم از این فرصت استفاده کنم و بگویم آنچه برای ما خیلی اهمیت دارد، ادبیات نسل نو است. نسل نو با ما طبیعتاً متفاوت است. تلقی نسلهای پیش نسبت به جوانها تلقی متفاوتی بوده. یک وقتی بوده که اینها را انکار میکردند؛ مثل پدران و فرزندان یا مادران و دختران که همیشه در واقع در وجه انکاریاش بوده و گاهی هم از ترس جوانها، آنها را حمایت میکردند، ولی به گمان من امروز نسل جوان ما نشان داده که دختران و پسران ما الگوهای جهانی هستند در زندگی، در تفکر و در حرفههای ادبیات و علوم و بخشهای دیگر. ما باید یک بار دیگر نگاه کنیم به جامعهای که جوان است و ایدههای تازه دارد و برای ایدههای تازه خودش میجنگد و ما با ستایش از این ذهنیت نو، هم حمایت باید بکنیم و هم یاد بگیریم این همه شجاعت، دلاوری و آیندهگری را.»