به گزارش ایرنا از خانه هنرمندان ایران، مراسم نکوداشت بیست‌ونهمین سالگرد تأسیس انجمن صنفی طراحان گرافیک ایران به همراه پنل تخصصی «طراحی در شرایط بحران»، شامگاه جمعه ۳ مهر ۱۴۰۵ در سالن استاد شهناز خانه‌ هنرمندان ایران برگزار شد.
در این مراسم قدردانی از اعضای هیات مدیره ۹ دوره گذشته و تقدیر از مشاوران و سرپرستان کمیته‌ها در ادوار مختلف به عمل آمد.
در بخش‌های مختلف این مراسم، کلیپ یادبود درگذشتگان عضو انجمن، کلیپ تاریخچه انجمن و کلیپ تبریک‌های بین‌المللی پخش شد و نشست تدتاک: طراح به عنوان کارآفرین برپا شد.
همچنین پنلی با عنوان «طراحی در شرایط بحران» برگزار شد که مجری آن حامد بیدی بود. از مهمانان این پنل، بیژن جناب، گرافیست پیشکسوت، با نگاهی تحلیلی به نقش دیزاین در بزنگاه‌های تاریخی، طراحی گرافیک در دوران بحران اشاره کرد و آن را فراتر از یک کنش هنری ساده و واکنشی هوشمندانه به ضرب‌آهنگ حوادث دانست.
جناب با تاکید بر اینکه در هر بحرانی، اصلی‌ترین چالش طراح، حساسیت به نمادهای ملی و انتقال سریع پیام به جامعه است، تصریح کرد: این وظیفه در عصر کنونی با ابزارهای دیجیتال تسهیل شده، اما در دهه‌های گذشته با پیچیدگی‌های مضاعفی همراه بوده است، چرا که در آن دوران، طراحان علاوه بر بحران‌های محیطی، با سدهای بلند نظارتی نیز روبه‌رو بودند.
وی با یادآوری دوران جنگ هشت‌ساله که آغاز فعالیت حرفه‌ای‌اش در سال ۱۳۶۳ با آن گره خورده بود، گفت: وضعیت مدیریت خلاقیت در آن سال‌ها را بسیار دشوارتر از بحران‌های امروزی بوده است. در آن دوران، جنگ به بخشی از زیست روزمره ما بدل شده بود و چنان به صدای موشک و ناامنی عادت کرده بودیم که کار را متوقف نمی‌کردیم.
وی افزود: اما چالش اصلی، مدیریت سیستم و تیم در آن آشفتگی بود که به دلیل بی‌نظمی و فقدان تجربه‌های پیشین، فشار زیادی بر دفاتر طراحی وارد می‌کرد و هماهنگی تیم‌ها برای رسیدن به یک خروجی خلاقانه، فرآیندی بسیار فرساینده بود.
همچنین جناب با اشاره به محدودیت‌های رسانه‌ای در دهه شصت، از موانعِ سخت‌گیرانه وزارت ارشاد گفت و یادآور شد: در آن دوره مسیر چاپ و انتشارِ هر اثر را به یک ماراتن طاقت‌فرسا بدل می‌کرد. در آن زمان، ابزار اصلی ما پوستر بود و برای عبورِ پیام از صافی‌های نظارتی، باید مدام بر سرعت کار می‌افزودیم تا فرصت نشر را از دست ندهیم.
این گرافیست در مقایسه با مدیریت تیم‌ها در بحران‌های اقتصادی و اجتماعی امروز، اظهار کرد: با وجود تمامی فشارهای اقتصادی بر صنایع تولیدی که البته گاه در حوزه‌هایی مثل صنایع چوب فضا را برای خلاقیت بازتر و نیاز جامعه را ملموس‌تر می‌کرد مدیریت تیم در دوران دیجیتال کنونی بسیار سهل‌تر از گذشته است و این تفاوت ساختاری، بیش از هر چیز مرهون تغییر در ابزارهای انتقال پیام و کاهش فرآیندهای فرسایشی اداری در زنجیره تولید اثر است.
در ادامه سجاد باغبان، دکترای تاریخ هنر و استادیار گروه موزه و گردشگری دانشگاه هنر اصفهان نیز در این پنل، با تحلیل دگردیسی ساختارهای حمایتی در فضای هنری ایران، گفت: فقدان حمایت دولتی در بزنگاه‌های بحرانی، برخلاف تصور رایج، زمینه‌ساز فروپاشی نبوده، بلکه به تکثیری هوشمندانه در حامیان خصوصی انجامیده است. این عدم حمایت، باعث شد که حامیان خُرد و تکثرگرا پا به میدان بگذارند، پدیده‌ای که تاب‌آوری فضای هنر را در برابر بحران‌های اخیر به‌شدت افزایش داد.


این پژوهشگر با تاکید بر اینکه هنر در این سال‌ها با تکیه بر ابزارهای نوین ارتباطی از توقف کامل گریخته است، تصریح کرد: برخلاف تحلیل‌های بدبینانه، نوسانات اجتماعی نتوانست موتور هنر را متوقف کند، چرا که هنرمندان به‌سرعت کانال‌های ارتباطی جدیدی همچون اینستاگرام را جایگزین مجراهای سنتی کردند و با مخاطب خود بی‌واسطه سخن گفتند.
باغبان با اشاره به رونق این بازار خصوصی در میان گروه‌های درآمدی بالا، متذکر شد: این تکثیر حامیان و تغییر کانال‌های فروش، نه تنها یک راهکار موقت برای بقا، بلکه نشانه‌ای از شکل‌گیری یک سبک زندگی هنری جدید است که جایگاه خود را در لایه‌های مرفه جامعه تثبیت کرده است.