به گزارش روز چهارشنبه ایرنا از وبدا، لیلا استادهاشم با اشاره به تغییرات ساختاری در خانواده‌ها و رشد جمعیت سالمندان، اظهار کرد: امروزه نیازهای اجتماعی، روانی و رفاهی سالمندان فراتر از نیازهای جسمانی آنان است؛ بنابراین، جامعه باید نگاه خود را از رویکرد «مراقبت‌محور» (که صرفاً بر محدودیت‌ها متمرکز است) به سمت رویکرد «توانمندسازی و مشارکت‌محور» تغییر دهد. در این دیدگاه جدید، سالمندی نه یک دوره وابستگی، بلکه مرحله‌ای از زندگی است که افراد همچنان دارای نقش اجتماعی، تجربه ارزشمند و ظرفیت مشارکت فعال در جامعه هستند.
مددکاری اجتماعی؛ فراتر از حمایت‌های اولیه
این عضو هیات علمی دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی افزود: در این میان، مددکاران اجتماعی با مداخلات در سطوح فردی، خانوادگی و جامعه‌محور، نقش کلیدی در تحقق «سالمندی فعال» ایفا می‌کنند. برخلاف تصور عمومی که مددکاری را تنها محدود به ارائه حمایت‌های پس از آسیب می‌داند، رویکرد علمی در این حوزه بر «پیشگیری»، «تقویت منابع فردی» و «تسهیل مشارکت اجتماعی» تأکید دارد. مددکار اجتماعی تلاش می‌کند با تقویت شبکه‌های حمایتی، از پیامدهای خطرناکی همچون انزوای اجتماعی، احساس تنهایی و کاهش فعالیت‌های معنادار در سالمندان جلوگیری کند.
تقویت بنیه خانواده و سیاست‌گذاری کلان
استادهاشمی با اشاره به نقش خانواده به عنوان اصلی‌ترین منبع حمایت، بر ضرورت مداخلات مددکاری اجتماعی در حوزه آموزش خانواده، حمایت از مراقبان و میانجی‌گری در تعارضات تأکید کرد و افزود: مددکاری اجتماعی در سطح کلان، مسئولیت مهمی در زمینه حمایت از حقوق سالمندان، کاهش تبعیض سنی و طراحی سیاست‌های اجتماعی مبتنی بر شواهد بر عهده دارد تا سالمندان به عنوان سرمایه‌های اجتماعی شناخته شوند.
عضو هیات علمی گروه مددکاری اجتماعی دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، در ادامه به اقدامات تخصصی این گروه اشاره کرد و گفت: گروه مددکاری اجتماعی دانشگاه در راستای پاسخگویی به این نیاز مبرم، با ارائه واحدهای درسی تخصصی و تلاش برای ایجاد گرایش «مددکاری اجتماعی سالمندی» در مقطع کارشناسی ارشد، در پی تربیت متخصصانی است که با دانش و مهارت حرفه‌ای، توانایی پاسخگویی به نیازهای پیچیده این جمعیت را داشته باشند.
استادهاشمی ضمن تبریک هفته سالمند، این مناسبت را فرصتی برای بازنگری در جایگاه سالمندان در ساختار جامعه دانست و تصریح کرد: تحقق سالمندی فعال مستلزم آن است که سالمندان نه به عنوان گروهی نیازمند مراقبت، بلکه به عنوان افرادی برخوردار از حق مشارکت، کرامت انسانی و ظرفیت‌های اجتماعی دیده شوند؛ مسیری که در آن مددکاری اجتماعی با تقویت استقلال و مشارکت، نقشی تعیین‌کننده در پاسخ‌گویی به چالش‌های جمعیتی ایفا می‌کند.