به گزارش روز چهارشنبه ایرنا از روزنامه گاردین، براساس یک گزارش، سال گذشته میلادی اقیانوس‌های جهان ۲۳ زتاژول (یک تریلیون میلیارد ژول) گرما جذب کرده‌اند که در نتیجه آب این اکوسیستم‌ها را داغ‌تر و نامناسب برای موجودات حاضر در آن کرده است.
به نوشته این روزنامه، افزایش شدید انرژی حرارتی در اقیانوس‌ها که نزدیک به ۴۰ برابر بیشتر از کل انرژی مصرفی بشر در سال گذشته است، همزمان با تغییرات گسترده در این پهنه‌های آبی رخ می‌دهد که برای حیات بر روی زمین ضروری هستند.
طبق دهمین گزارش وضعیت اقیانوسی «کوپرنیک»، سطح آب دریاها از سال ۱۹۹۹ حدود ۳.۸ میلی‌متر در سال و بین سال‌های ۲۰۱۲ تا ۲۰۲۵ با سرعت بیشتری معادل ۴.۲ میلی‌متر در سال افزایش یافته است. براساس این گزارش، آب اقیانوس‌های جهان در ۴۰ سال گذشته ۱۷ درصد اسیدی‌تر شده‌اند.
گاردین خاطرنشان کرده است: اقیانوس‌ها از دهه ۷۰ میلادی تاکنون حدود یک سوم دی‌اکسید کربنی که بشر منتشر کرده و نزدیک به ۹۰ درصد گرمای اضافی ناشی از آلودگی گازهای گلخانه‌ای را جذب کرده‌اند.
پیر باهورل مدیرکل موسسه بین المللی اقیانوس شناسی مرکاتور (MCI) که این گزارش را منتشر کرد، گفت: اقیانوس مقابل چشمان ما در حال تغییر است. گرم شدن، بالا آمدن سطح آب دریاها و تخریب اکوسیستم، نشانه‌های به هم پیوسته‌ای از تغییرات قابل توجه و بلند مدت هستند.
انتشار این گزارش در حالی است که کشورهای غرب اروپا پس از تابستان سوزان و ویرانگر، سپتامبری (شهریور و مهر) غیرمعمول و گرم را تجربه می‌کنند و دمای هوا در بخش‌هایی از اسپانیا و پرتغال هفته گذشته به ۴۰ درجه سانتیگراد رسید.
انتشار این گزارش همچنین همزمان با تحقیقات جداگانه کوپرنیک صورت می‌گیرد که نتایج آن نشان می‌دهد ترکیب مرگبار گرمای شدید و هوای آلوده امسال، بیش از یک سوم بشریت را در معرض سطوح خطرناکی از آلودگی ازن در سطح زمین قرار داده است.
بر اساس این گزارش، در هشت ماه اول سال ۲۰۲۶ میلادی تنها ۵ درصد از جمعیت جهان در معرض سطوح «مناسب» ازن مناسب دستورالعمل‌های سازمان جهانی بهداشت (WHO) قرار داشتند.
فلوریان پاپنبرگر مدیرکل مرکز اروپایی پیش‌بینی‌های میان‌مدت آب و هوا که این تحلیل را انجام داده است، گفت که این یافته‌ها نشان می‌دهد «آلودگی هوا مرز نمی‌شناسد».
وی با اشاره به آماده سازی جامعه بین المللی برای برگزاری کنفرانس اقلیمی کاپ۳۱، گفت: این یافته‌ها یادآور به موقع آن است که تغییرات اقلیمی، کیفیت هوا و سلامت عمومی چالش‌های عمیقا به هم پیوسته‌ای هستند که ضرورت همکاری هماهنگ جهانی را نشان می دهد.