به گزارش ایرنا، «ورکانا» داستان مواجهه گیو ایرانی و بتمن را روایت می‌کند؛ جایی که بتمن برای جلوگیری از غنی‌سازی ایران وارد داستان می‌شود، اما در مسیر خود با گیو روبه‌رو می‌شود و همین تقابل، اتفاق‌های مختلفی را رقم می‌زند.
مبینا نظیفی، خبرنگار نوجوان، در روایت خود از این پویانمایی، توجه ویژه فیلم به نشانه‌های فرهنگ ایرانی را برجسته می‌کند؛ از فرش و چای گرفته تا اسب و ساز سه‌تار و رنگ‌هایی که در قاب‌های فیلم، فضای ایرانی آن را پررنگ‌تر کرده‌اند.
به گفته او، با وجود استفاده از هوش مصنوعی در تولید «ورکانا»، ریتم مناسب و روایت متفاوت فیلم باعث شد مخاطبان نوجوان خسته نشوند و قاب‌بندی‌ها و نماهای متنوع، آن‌ها را برای دنبال کردن ادامه داستان کنجکاو نگه دارد.
«ورکانا»؛ وقتی هوش مصنوعی به خدمت قصه می‌آید
در سومین روز از نشست خبرنگاران نوجوان، یکی از موضوعات اصلی گفت‌وگو با عوامل «ورکانا»، چگونگی استفاده از هوش مصنوعی در ساخت این پویانمایی بود.
فربد حبیب‌زادگان، خبرنگار نوجوان، از تهیه‌کننده فیلم، پرسید آیا استفاده از هوش مصنوعی از ابتدا در طراحی اثر قرار داشته یا در روند تولید به آن اضافه شده است.
محمد علی داوودی توضیح داد که از ابتدا قرار بوده «ورکانا» با هوش مصنوعی ساخته شود و با وقوع جنگ، ایده تولید این اثر دوباره جدی شده است.
او استفاده از هوش مصنوعی را عاملی برای افزایش سرعت تولید دانست و گفت اگر قرار بود فیلم به شیوه معمول ساخته شود، چندین سال زمان می‌برد و تازگی موضوع جنگ تا زمان آماده شدن اثر از بین می‌رفت.
اما باران هوشمند، خبرنگار نوجوان جشنواره، پرسش دیگری داشت؛ اینکه چگونه با وجود محدودیت‌های کار با هوش مصنوعی، چنین اثر باکیفیتی تولید شده است.
داوودی در پاسخ تأکید کرد که کار با هوش مصنوعی برخلاف تصور عمومی، تنها نوشتن یک متن و قرار دادن یک تصویر در اختیار این فناوری نیست و تولید یک اثر سینمایی باکیفیت، چالش‌های زیادی دارد.
به گفته او، سازندگان باید «زبان هوش مصنوعی» را یاد بگیرند و این کار نیازمند تجربه، آزمون و خطا و تعریف یک روند کاری مشخص است. او «ورکانا» را تجربه‌ای تازه در ساخت یک اثر بلند داستانی با این شیوه در ایران دانست.
آیدا نجاری، خبرنگار نوجوان، نیز درباره انتخاب موضوع جنگ پرسید. احسان مهدی، سرپرست گویندگان فیلم، در پاسخ گفت عوامل اثر خودشان این اتفاق را تجربه کرده‌اند و به همین دلیل تصمیم گرفته‌اند آن را در قالب انیمیشن برای نوجوانان روایت کنند.
در نهایت، «ورکانا» برای خبرنگاران نوجوان فقط یک نبرد میان گیو و بتمن نبود؛ فیلمی بود که تلاش کرد در کنار داستان و هیجان، نوجوانان را با بخشی از اسطوره‌های ایرانی و نشانه‌های فرهنگی کشورشان آشنا کند.
«عموی بچه‌ها»؛ وقتی قهرمان اصلی قصه، خودِ بچه‌ها هستند
در سوی دیگر قصه به زندگی چهره‌ای رسید که سال‌هاست با کودکان و نوجوانان همراه است؛ «عموی بچه‌ها» روایتی سینمایی از زندگی داریوش فرضیایی، یا همان عموپورنگ، است؛ اما در این فیلم قرار نیست فقط زندگی یک مجری روایت شود، بلکه بچه‌ها خودشان قهرمان قصه‌اند.
«عموی بچه‌ها» بخشی از زندگی داریوش فرضیایی را به تصویر می‌کشد؛ شخصیتی که برای چند نسل از کودکان با نام عموپورنگ شناخته شده است.
فربد حبیب‌زادگان، خبرنگار نوجوان، در نشست عوامل فیلم سراغ نقش کودکان در داستان رفت و پرسید آیا شخصیت‌های کودک فقط همراه شخصیت اصلی هستند یا خودشان قهرمان‌های قصه محسوب می‌شوند.
نویسنده فیلم، پاسخ داد که اگرچه اثر به زندگی‌نامه داریوش فرضیایی می‌پردازد، اما قهرمان اصلی فیلم بچه‌ها هستند؛ کودکانی از نسل امروز که در داستان، شخصیت‌ها را در کنار یکدیگر قرار می‌دهند.
محمد درویش‌علی‌پور تأکید کرد که امید ایران به بچه‌هاست و مسوولیت مهمی بر دوش نسل جدید قرار دارد.
سخت‌ترین نقش داریوش فرضیایی؛ بازی کردن خودش
عسل غلامی، خبرنگار نوجوان، پرسش خود را بطور مستقیم با داریوش فرضیایی در میان گذاشت؛ اینکه بازی کردن نقش خودش در یک فیلم زندگی‌نامه‌ای، با توجه به سال‌ها شناخته شدن او با عنوان عموپورنگ، چه دشواری‌هایی داشته است.
فرضیایی در پاسخ گفت: حدود ۵۰ درصد فیلم از واقعیت زندگی اوست و بازی کردن نقش خودش، برخلاف تصور، یکی از سخت‌ترین تجربه‌هایش بوده است.
او از مسیری گفت که با تلاش و سختی طی کرده و موفقیتش را تا حد زیادی مدیون دعای خیر مادرش می‌داند.
به گفته فرضیایی، توجه فیلم به نقش مادرش در زندگی او نیز برایش نوعی ادای دین بوده است.
«هر کاری کنم، عموپورنگ هستم»
اما شاید یکی از صمیمی‌ترین بخش‌های نشست زمانی بود که هستی ذاکریان، خبرنگار نوجوان، از فرضیایی پرسید آیا قرار است در سینما همچنان با شخصیت عموپورنگ ادامه دهد یا می‌خواهد به عنوان داریوش فرضیایی شناخته شود.
پاسخ او روشن بود: «من هر کاری کنم عموپورنگ هستم.»
فرضیایی گفت: عموپورنگ و داریوش فرضیایی از یکدیگر جدا نیستند و هیچ نقشی نمی‌تواند چیزی را که او طی سال‌ها در ارتباط با کودکان ساخته است، تغییر دهد.
او همچنین تأکید کرد که اصول اخلاقی‌اش در برنامه‌سازی برای کودکان را کنار نمی‌گذارد و دوست دارد تجربه سال‌های فعالیتش در حوزه کودک را در کنار دوستانش به خانواده‌ها نیز گسترش دهد.
«عموی بچه‌ها» حاصل ۲۵ سال فعالیت فرضیایی در حوزه کودک است؛ سال‌هایی که به گفته او، شناخت کودک و ارتباط با دغدغه‌های او، بخش مهمی از این مسیر بوده است.
راز ساختن یک کار خوب برای بچه‌ها چیست؟
نگین شریف، خبرنگار نوجوان، در ادامه از فرضیایی پرسید برای کسانی که امروز علاقه‌مند به ورود به حوزه برنامه‌سازی کودک هستند، چه توصیه‌ای دارد.
فرضیایی پاسخ داد: مهم‌ترین مساله، شناخت کودک و به‌ویژه شناخت کودک امروز است.
او گفت اگر سازنده‌ای کودک را به‌درستی بشناسد، می‌تواند اثری متناسب با دغدغه‌های او تولید کند، اما ساختن یک اثر صرفاً برای اینکه عنوان «کار کودک» داشته باشد، کافی نیست.
به گفته فرضیایی، «دغدغه» مهم‌ترین عنصر در کار کودک است و کسی که واقعاً دغدغه کودک داشته باشد، می‌تواند در این مسیر موفق شود.
در سوی دیگر نشست نیز کارگردان «عموی بچه‌ها» بر پیوند فیلم با تجربه‌های مشترک نسل‌ها تأکید کرد؛ تجربه‌هایی که بخشی از آن را نسل‌های گذشته زندگی کرده‌اند و مخاطبان امروز نیز می‌توانند با آن‌ها ارتباط برقرار کنند.
شاید به همین دلیل «عموی بچه‌ها» در نشست خبرنگاران نوجوان فقط درباره زندگی عموپورنگ نبود؛ گفت‌وگویی بود درباره اینکه کودکان امروز چه می‌خواهند، چه چیزی آن‌ها را قهرمان می‌کند و چرا هنوز شناختن دنیای بچه‌ها، مهم‌ترین شرط ساختن یک اثر برای آن‌هاست.
به گزارش ایرنا، سی و هشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم‌های کودکان و نوجوانان به دبیری حامد جعفری از ۱۱ تا ۱۶ مهرماه در اصفهان برگزار می‌شود و خبرنگاران نوجوان نیز در کنار رسانه‌های دیگر، رویدادها و اتفاق‌های این جشنواره را از نگاه خود ثبت و روایت می کنند.