آتش تقی‌پور در گفت و گو با خبرنگار ایرنا، در این باره که آیا به جای سلبریتی‌ها، در اجراهای اساطیری، نمی‌شود از بازیگران ناشناخته استفاده کرد؟ اظهار داشت: «در دل دوست به هر حیله رهی باید جست.» لابد سلبریتی‌ها برای آدم‌هایی که آنها را انتخاب می‌کنند منفعتی دارند. لابد تماشای سلبریتی‌ها تماشاچی جذب می‌کند و این فی‌نفسه بد نیست. اما نه این‌که صحنه‌های تئاتر ما را قبضه کنند و به جوانان میدان ندهیم و آنها را نپذیریم.

این بازیگر تئاتر تاکید کرد: در حالی که جوانان خیلی توانایی دارند و باید تشویق شوند و میدان مال آنهاست. البته اینگونه نیست که پیرها را کنار بگذاری و بگویی که جوانان باشند. جوانان در کنار پیرها و سلبریتی‌ها. اینها خیلی پرانرژی و پرکار هستند و هنرپیشه‌های خیلی قدری بینشان هست که از پس خیلی از اجراها برمی‌آیند و از نظر بدنی بسیار انعطاف دارند.

وی افزود: این نوع گرایش به ادبیات و اسطوره‌های نمایشی را به فال نیک می‌گیریم که مطرحشان می‌کنند. برای بیضایی و آثارش بزرگداشت گذاشته‌اند. اما چرا الان؟ چرا نوش‌دارو بعد از مرگ سهراب؟ مگر او ایرانی نبود و او را خدا خلق نکرده است. نکند بعضی‌ها را شیطان و بعضی‌ها را خدا خلق کرده است؟ کسانی که چنین تصوری دارند، خودشان کافرند. تصور می‌کنند خدا آنها را اشرف مخلوقات خلق کرده و دیگران را نه! در کار خدا دخالت می‌کنند و این بی‌انصافی است.

تقی‌پور گفت: مرحوم بیضایی استخوان خورد کرده و از اولین کسانی است که دست به قلم برده است و روی زبان و ادبیات و اسطوره‌های ما کار کرده است، هنر ملی ما را پالایش و ترقی داده است. یعنی اگر به کسی باید افتخار کنیم، یکی از اینها بیضایی است اما چرا آنها را به نحوی از مملکت دور کنیم و راه‌ها را به رویشان ببندیم؟

وی افزود: می‌گویند ساعدی نباشد. چرا نه؟ او هم زحمت کشیده و مال این مملمکت است. اگر ساعدی نه، پس چه کسی؟ پس کجا می‌خواهیم این رویه را متوقف کنیم؟ فرهنگ را نمی‌شود متوقف کرد. فرهنگ مرز نمی‌شناسد که مرز ببندد. فرهنگ ما در دیگر کشورها نفوذ می‌کند و فرهنگ‌ آنها در ما. حیف است، انسان باشیم.