16:33 - 1405/08/30
کد خبر: 86328288

چشم‌مان دیگر «روشن» نیست!

۲۱ مهر ۱۴۰۳، ۱۵:۵۲
کد خبر: 85625529
چشم‌مان دیگر «روشن» نیست!

تهران-ایرنا- در فوتبال ایران، این پیشکسوتان هستند که می‌توانند با سبک رفتاری‌شان الگو قرار بگیرند و به امثال بیرانوند، راه و رسم ادب بیاموزند. پیشکسوتانی پُرافتخار که البته برخی از آنها نظیر حسن روشن، هرگز در این مسیر قرار نگرفته‌اند.

به گزارش عصر شنبه ایرنا، در طول سالیان اخیر، بارها علیرضا بیرانوند را نقد کرده‌ایم. فنی نه، اغلب رفتاری و به بهانه‌ی مصاحبه‌ها و حرکاتِ عجیب و غریبی که گاه و بی‌گاه انجام داده و فقط خودش نه، فوتبال ایران و تیم ملی را به چالش کشیده است.

حسن روشن، کنفدراسیون فوتبال آسیا را زیر سئوال بُرده و آن‌ها را به صلابه کشیده که ای داد و ای فریاد، چرا بیرانوند را به عنوان مرد سال انتخاب کرده‌اید. واکنش بیرانوند به این انتقاد، تمام رفتارهای عجیب او در سال‌های اخیر را شست و از یادمان برد.

همین خصوصیات رفتاری، در بسیاری از مواقع، درخشش بیرانوند درون دروازه را تحت تأثیر قرار داده. به طوری که عملکرد او، حتی در جام‌های جهانی ۲۰۱۸ و ۲۰۲۶، پشت این مصاحبه‌های جنجالی پنهان مانده و کمتر کسی سعی کرده آن‌ها را به‌یاد بیاورد و درباره‌شان، حتی کوتاه سخنی بگوید.

همین دروازه‌بان که با سختی‌ها و مشقت‌های فراوان، رشد کرد و به بالاترین سطح از فوتبال باشگاهی و ملی در ایران رسید، حالا یک افتخار جدید به‌دست آورده. عنوان بهترین بازیکن آسیا در سال ۲۰۲۶، همین دو روز قبل به بیرانوند رسید تا او، اولین دروازه‌بانی باشد که در تاریخ فوتبال آسیا، به این درجه می‌رسد.

واکنش‌ها به انتخاب علیرضا بیرانوند، اغلب مثبت بود؛ به‌جز یکی دو نفر از پیشکسوتان که AFC را بابت این انتخاب محکوم کرده و به سخره گرفته‌اند. به پشتِ پرده‌های انتخابات کنفدراسیون فوتبال آسیا کاری نداریم که بحث درباره‌اش بسیار است. به عنوان نمونه، انتخاب یک تایلندی به عنوان بهترین بازیکن فوتسال آسیا از جمله‌ی آن‌هاست. با این حال، بهتر است برای یک بار هم که شده، به جای ابراز تأسف، انتخابِ بیرانوند را به هر دلیل و با هر پشتِ پرده‌ای به فال نیک بگیریم، رفتارهای قبلی‌اش را فراموش کنیم و به او نتازیم.

حسن روشن، یکی از بهترین بازیکنان تاریخ فوتبال ایران است؛ مهاجمی که در مکتب رایکوف رشد کرد و زیر نظر حشمت مهاجرانی در جام جهانی ۱۹۷۸، دروازه پرو را فرو ریخت. حتماً حشمت مهاجرانی که در دهه ۷۰ میلادی، یکی از بهترین مربیان فوتبال آسیا بوده و منش اخلاقی‌اش هم شهره عام و خاص است، درس‌هایی به روشن داده و نکته‌هایی به او آموخته. مواردی چون خوشحالی از انتخاب یک ایرانی، هر قدر هم که با او در زاویه باشیم. مگر غیر از این می‌شود؟

تصویری از حسن روشن در پیراهن تیم ملی. حشمت مهاجرانی، پدرانه در حال بررسی پای آسیب‌دیده‌ی روشن است

حسن روشن، کنفدراسیون فوتبال آسیا را زیر سئوال بُرده و آن‌ها را به صلابه کشیده که ای داد و ای فریاد، چرا بیرانوند را به عنوان مرد سال انتخاب کرده‌اید. واکنش بیرانوند به این انتقاد، تمام رفتارهای عجیب او در سال‌های اخیر را شست و از یادمان برد.

بیرانوند در پاسخ به انتقادهای روشن گفت: «من قربونِ حسن آقا برم. من او را خیلی دوست دارم. کسی است که به عنوان یک اسطوره از او یاد می‌کنند. از انتقادهای ایشان هرگز ناراحت نمی‌شوم. به هر حال یک حرفی زده، اما من دستش را می‌بوسم. من مثل پسر او هستم و از این به بعد هم سعی می‌کنم رفتارم و نوع صحبت‌هایم را درست کنم.»

همیشه از ضرب المثلِ «چشم‌مان روشن» زمانی استفاده می‌کنیم که از رفتار یا کاری که شخصی، به دور از انتظارمان انجام داده، متعجب می‌شویم. درباره صحبت‌های حسن روشن، دیگر نمی‌گوییم چشم‌مان روشن. او این واکنش‌ها را بارها تکرار کرده و متأسفانه در بسیاری از مواقع، مورد اقبال عمومی نیز قرار گرفته است. با این اظهارنظرهای عجیب، روشن دیگر چشم و چراغِ فوتبال نیست.

در فوتبال ایران، این پیشکسوتان هستند که می‌توانند با سبک رفتاری‌شان الگو قرار بگیرند و به امثال بیرانوند، راه و رسم ادب بیاموزند. پیشکسوتانی پُرافتخار که البته برخی از آنها نظیر حسن روشن، هرگز در این مسیر قرار نگرفته و با گفتارشان، بیشتر اثر منفی می‌گذارند تا مثبت.